Υπό πίεσιν
Οι εμπορικές τράπεζες, όταν δανείζουν χρήματα στους πελάτες τους, φροντίζουν να διασφαλίσουν ότι δεν θα τα χάσουν, συνήθως γράφοντας κάποια υποθήκη σε ένα ακίνητο του πελάτη τους. Με τον τρόπο αυτό, τον «δένουν», ώστε να το σκεφτεί πολύ καλά, αν θελήσει να σταματήσει να πληρώνει τις δόσεις του.
Οι τράπεζες που δάνεισαν τη χώρα μας (και φυσικά όχι μόνο τη δική μας), επειδή προφανώς δεν μπορούσαν να γράψουν υποθήκη σε κάποιο ελληνικό νησί ή σε κάποιο φιλέτο του ελληνικού δημοσίου (λ.χ. αεροδρόμιο Ελληνικού ή σε κάποιο λιμάνι μας), φρόντισαν να διασφαλίσουν τα χρήματά τους με τραπεζοασφαλιστικά προϊόντα, με τα οποία ασφάλιζαν το δάνειό τους σε περίπτωση παύσης πληρωμών από τη χώρα μας. Στην περίπτωση, λοιπόν, αυτή, οι δανειστές μας θα πάρουν τα χρήματά τους και θα πάνε στην ευχή του ... Γιαχβέ! Άπαξ και διά παντός!
Αυτό βεβαίως τους ικανοποιεί προς στιγμήν, αλλά ... χάνουν έναν πελάτη. Έναν πελάτη που τους πλήρωνε πολύ καλά μέχρι σήμερα και από τον οποίο στράγγιξαν κάθε δημόσιο αποθεματικό. Ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουν τη συνέχεια αυτής της αφαίμαξης είναι να ... συνεχίσουν να του δανείζουν, να αυξάνουν συνεχώς το έλλειμμά του (τα «μέτρα» στοχεύουν απλώς στη μείωση του ρυθμού αυξήσεώς του!) μέχρι του σημείου να φτάσει στην πλήρη εξαθλίωση!
Το δανειακό «πακέτο» της τρόικας υποτίθεται ότι ήρθε ως «μάννα εξ ουρανού», προκειμένου να αποτρέψει την κερδοσκοπία όσων μας δάνειζαν μέχρι σήμερα, αλλά η διασφάλισή του δεν πραγματοποιείται πια μέσω των CDS, αλλά με το ξεπούλημα των κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού μας. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην κατάχρηση αυτών των δικαιωμάτων από τους λίγους κομματικούς εγκαθέτους των δημοσίων οργανισμών, ούτε στην παρασιτογόνο δραστηριότητα και θρασύτητα της πλειονότητας των πανίσχυρων συνδικαλιστών οργανώσεων. Αυτοί απετέλεσαν το άλλοθι της επέλασης των τεχνοκρατών του ΔΝΤ και των πρόθυμων υποστηρικτών των προτάσεών τους.
Αναφέρομαι στο δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή, στο οκτάωρο, στις άδειες, στην ασφάλιση, στη σύνταξη, στην υγεία. Δικαιώματα που θέσπισαν ή σεβάστηκαν ακόμη και απολυταρχικές κυβερνήσεις, έρχονται σήμερα να καταστρατηγηθούν και να εξαλειφθούν από μία δημοκρατική (και μάλιστα ... «σοσιαλιστική») κυβέρνηση!
Ποιά ήταν, όμως, η συμπεριφορά των κοινοβουλευτικών κομμάτων απέναντι στις κυβερνητικές επιλογές; Τα κόμματα της αριστεράς ήταν κατηγορηματικά αντίθετα στα μέτρα. Χωρίς καμμία ρεαλιστική πρόταση, μόνο με άρνηση, με το ξεσήκωμα του λαού σε απεργιακές κινητοποιήσεις, με άκρατο λαϊκισμό, ονειρεύονται προφανώς μία ανώμαλη κατάσταση, από την οποία, τουλάχιστον το ΚΚΕ, προσδοκά να βγει ωφελημένο, αφού είναι στρατιωτικά οργανωμένο όσον αφορά τις δομές του, την ιδεολογία και την πειθαρχία των μελών του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ με τις συνιστώσες του, ως γνωστόν, στην αναμπουμπούλα χαίρεται!
Η ΝΔ προσπαθεί ακόμη να εξηγήσει τη στάση της στους οπαδούς της (όσοι τέλος πάντων της απέμειναν!), αλλά πρώτα θα πρέπει να εξηγήσει στον εαυτό του ο κ. Σαμαράς, το τι ακριβώς έπραξε! Όσο για την κα Μπακογιάννη, τί διαφορετικό θα περίμενε κανείς από μία γόνο ... Μητσοτάκη;
Τέλος, η «υπεύθυνη στάση» του ΛΑΟΣ μάλλον θλίψη και απογοήτευση προξένησε, που ως ένα σημείο δικαιολογείται, αφού τα μέτρα είναι σαφώς επώδυνα. Στην πραγματικότητα επελέγη το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έπρεπε να γίνει. Έπρεπε να καταψηφιστεί επί της αρχής το νομοσχέδιο και να εξεταστεί κατά περίπτωση η στάση του κόμματος κατ᾽ άρθρον, αφού σίγουρα κάποια από αυτά είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Αυτό που ενόχλησε, όμως, περισσότερο ήταν ο υπερβάλλων ζήλος και η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε για την επιλογή αυτή. Και ενόχλησαν, διότι αποκρύφτηκε ότι τα μέτρα αυτά δεν θα συντελέσουν (αν επιτύχουν!) παρά μόνο στη μείωση του ρυθμού αυξήσεως του χρέους και όχι στη μείωση του ίδιου του χρέους, πολύ δε περισσότερο στην εξάλειψή του!
Ενόχλησαν, διότι έγινε προσπάθεια να ταυτιστεί η στήριξη στην κυβέρνηση με τη στήριξη στην πατρίδα, ενώ οι καταστροφείς της πατρίδας μας είναι αδιανόητο να πιστέψει κανείς ότι αποφάσισαν ξαφνικά να τη ... σώσουν (μόλις πριν λίγες εβδομάδες αυτή η κυβέρνηση πέρασε στην ελληνική βουλή το εθνοκτόνο νομοσχέδιο περί ιθαγένειας των μεταναστών!). Συγκίνησε σίγουρα το «μητρός τε και πατρός τιμιώτερον εστί πατρίς», αλλά ποια πατρίς; Είναι δυνατόν να καθρεφτίζεται η πατρίδα στην αθλιότητα του πολιτικού κόσμου της χώρας μας;
Ενόχλησαν, τέλος, διότι, ενώ υπάρχουν αξιοπρόσεκτες προτάσεις από ανθρώπους ειδικούς (αναφέρω ενδεικτικά τον κ. Κων. Κόλμερ), που διατυπώνουν τρόπους διαφυγής από τις ολέθριες συνέπειες της κρίσης και του εκ νέου δανεισμού, μας παρουσιάστηκε ως πανάκεια το πακέτο της τρόικας, με το αμείλικτο και τρομοκρατικό ερώτημα «μα τι θέλετε, να πτωχεύσουμε;». Μου θυμίζει το «αφοπλιστικό» εκείνο ερώτημα που μας έθεταν επί χρόνια όλες οι εθνομειοδοτικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, όταν οι πολίτες τους ζητούσαν επιτέλους λίγη αξιοπρέπεια στους χειρισμούς των εθνικών μας θεμάτων: «μα τί θέλετε, να κάνουμε πόλεμο;»! Κανείς δεν μίλησε βεβαίως για πόλεμο, αλλά με τη συνεχή υποχώρηση υπό τον φόβο του, είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή δεν θα μπορείς πια να τον αποφύγεις και θα αναγκαστείς να τον αντιμετωπίσεις υπό συνθήκες απείρως δυσμενέστερες από τότε που φοβήθηκες να αντιμετωπίσεις το ενδεχόμενό του. Τότε βεβαίως θα είναι πια πολύ αργά...
Τὸ κείμενό μου αὐτὸ δημοσιεύθηκε στὴ στήλη μου «Λόγια σταράτα», στὴν ἐφημερίδα «Στόχος», τὴν Πέμπτη 13/05/2010.
Εἶναι τὸ 1ο ἀπὸ μία σειρὰ κειμένων ἐνάντια στὴ σύμβαση δανεισμοῦ καὶ στὸ συνοδευτικὸ αὐτῆς μνημόνιο.
Στὸ κείμενο αὐτό, ποὺ δημοσιεύθηκε πρὶν γίνουν γνωστοὶ οἱ ὅροι τῆς σύμβασης ξεπουλήματος τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας, διατυπώνεται σαφέστατα ἡ «πρόβλεψη» ὅτι «τα μέτρα αυτά δεν θα συντελέσουν (αν επιτύχουν!) παρά μόνο στη μείωση του ρυθμού αυξήσεως του χρέους και όχι στη μείωση του ίδιου του χρέους, πολύ δε περισσότερο στην εξάλειψή του». Αὐτὸ ποὺ μποροῦσα νὰ τὸ δῶ ἐγώ, ἕνας ἁπλὸς τραπεζικὸς ὑπάλληλος μὲ μία μακρὰ ἐμεπιρία σὲ θέματα τραπεζικῶν καθυστερήσεων, δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν οἱ «φωστῆρες» τῆς οἰκονομίας μας; Ἤ, ἔστω, οἱ βουλευτὲς ποὺ ψήφισαν αὐτὴ τὴν ἀθλιότητα; Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι οἱ βουλευτὲς τῆς κυβέρνησης εἶχαν ὡς κίνητρο τὴ διατήρηση τῆς ἐξουσίας πάσῃ θυσίᾳ, ἔστω κι ἀ`ν αὐτὴ ἦταν πλέον ὑπό τὴν κηδεμονία τῆς τρόικας. Οἰ βουλευτὲς τοῦ ΛΑΟΣ, ὅμως;... Ἐξάντλησα κάθε περιθώριο καλῆς προαίρεσης, γνωρίζοντας ὅτι δὲν εἶχαν λάβει γνώση τοῦ ἀκριβοῦς περιεχομένου τῆς σύμβασης. Ὅταν, ὅμως ἔγινε γνωστό αὐτό, τότε ἀπαίτησα νὰ ζητηθεῖ μία γενναία συγγνώμη ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ και νὰ ἐπανασυνδεθεῖ τὸ πατριωτικὸ κίνημα μὲ τὴ λαϊκή του βάση:
Υπευθυνότητα
Μετά την δημοσιοποίηση της επαίσχυντης συμφωνίας στην οποία προέβησαν οι κυβερνώντες τη χώρα μας για τη λήψη του νέου δανείου, νομίζω πως πρέπει ο καθένας μας να σταθεί ενώπιον των ευθυνών του.
Δεν υπάρχει πλέον η παραμικρή αμφιβολία ότι η συμφωνία αυτή αποτελεί σαφέστατα την δήλωση υποτέλειας της πατρίδας μας απέναντι στους κερδοσκόπους που λυμαίνονται το μόχθο όλων των λαών της γης. Ελάχιστοι όμως από τους λαούς αυτούς έχουν τόσο διεφθαρμένη και εθελόδουλη ηγεσία, ικανή να υπογράψει τέτοιου είδους συμφωνίες.
Μπορεί ο καθένας μας να φανταστεί σε ποιο βαθμό ξεπουλήματος έχουν φτάσει οι ελλαδίτες πολιτικάντηδες, για να υπογράψουν μία σύμβαση που δεν μας επιτρέπει να αξιοποιήσουμε οποιαδήποτε δημόσια περιουσία μέχρι την αποπληρωμή του δανείου, των τόκων και των τυχόν εξόδων που θα προκύψουν (δηλαδή για πάντα!), που μας αναγκάζει να καταβάλουμε πρόστιμο διαφυγόντων τόκων αν καταφέρουμε να πληρώσουμε το δάνειο σε χρόνο μικρότερο από τον προβλεπόμενο(!), που επιτρέπει σε κάθε μέλος της ομάδας των κρατών που μας δανείζουν να κινηθεί εναντίον μας μεμονωμένα αν κρίνει ότι θίγονται τα δικά του συμφέροντα, ενώ έχουμε ήδη δηλώσει ότι δεν θα ασκήσουμε κανένα ένδικο μέσο σε περίπτωση που ληφθούν δικαστικά μέτρα εναντίον μας αν τυχόν καθυστερήσουμε κάποια δόση του δανείου!!!
Και από τους μεν πολιτικάντηδες της μεταπολίτευσης που ρήμαξαν στην κλεψιά τον ταλαίπωρο αυτόν τόπο, δεν περιμέναμε και τίποτε καλύτερο. Περιμέναμε όμως, από ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται την τιμή και την ιστορία αυτού του έθνους, την εθνική μας αξιοπρέπεια και την κοινωνική δικαιοσύνη. Από ανθρώπους που τιμήθηκαν με την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού για να διαφυλάξουν το κύρος του και την τιμή του και όχι να σύρονται ως στυλοβάτες ενός διεφθαρμένου καθεστώτος, που απαξίωσε ραγδαία τις κατακτήσεις δεκαετιών, που κερδήθηκαν με κόπο και αίμα.
Είτε αυτό έχει γίνει από λάθος, λόγω ελλείψεως πολιτικής εμπειρίας ή καλής προαίρεσης, είτε έγινε σκόπιμα, το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς το ίδιο. Καταγράφηκε ως μελανό στίγμα στην ιστορία του πατριωτικού κινήματος η συμπόρευσή του με τη φαυλοκρατία της μεταπολίτευσης, με το καθεστώς των κλεφτών και της διαφθοράς.
Όσοι ενέχονται σ’ αυτό, έχουν (ίσως) μία τελευταία ευκαιρία, να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τη στάση τους. Ο Έλληνας ξέρει να εκτιμά την ειλικρίνεια και να συγχωρεί ακόμη και όσους τον έβλαψαν ανεπανόρθωτα. Την χρειάζεται αυτήν την αυτοκριτική και τη γενναιότητα το ελληνικό πατριωτικό κίνημα. Την οφείλει στην ιστορία και την υστεροφημία του. Την απαιτεί όμως και το σύνολο των Ελλήνων που του παρέσχε αφειδώς την εμπιστοσύνη του. Ο καθένας ας αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του…
Τὸ κείμενό μου αὐτὸ δημοσιεύθηκε στὴ στήλη μου «Λόγια σταράτα», στὴν ἐφημερίδα «Στόχος», τὴν Πέμπτη 17/06/2010, λίγες δηλαδὴ ἡμέρες μετὰ τὴ δημοσιοποίηση τοῦ ντροπιαστικοῦ περιεχομένου τῆς σύμβασης δανεισμοῦ τῆς χώρας μας ἀπὸ τὴν Τρόικα. Τὸ κείμενο αὐτὸ ὁδήγησε στὴν παραίτησή μου ἀπὸ τὸν ΛΑΟΣ, ἀφοῦ οἱ ἀντιδράσεις ποὺ προκάλεσε ἦταν ἔντονες καὶ ἄπογοητευτικὲς γιὰ μένα, ἀφοῦ οἱ πιέσεις ποὺ μοῦ ἀσκήθηκαν γιὰ νὰ ἀνακαλέσω ἦταν τεράστιες.
Δυστυχῶς, ὅταν ἀκόμη καὶ σήμερα ἀκούω τύπους σὰν τὸν Ἄδωνι Γεωργιάδη νὰ χαρακτηρίζουν ὡς μπούρδα τὴν ἀντιμνημονιακὴ πολιτική, προσπαθῶντας νὰ τὴν ταυτίσουν ἁπλῶς μὲ τὴν αὐθόρμητη, γενναία, πατριωτικὴ ἀντίδραση τοῦ συνόλου τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀποσιωπῶντας παράλληλα τὶς θέσεις καὶ ἀπόψεις καταξιωμένων οἰκονομολόγων καὶ ἀναλυτῶν, τόσο τῆς λεγομένης δεξιᾶς ὅσο καὶ τῆς λεγομένης ἀριστερᾶς (Δελαστίκ, Κόλμερ κ.α.), τότε δὲν χρειάζεται πιὰ νὰ κρυβόμαστε πίσω ἀπὸ τὸ δάχτυλό μας. Ὁ καθένας ἔκανε πιὰ τὶς ἐπιλογές του. Οἱ μὲν μὲ τὴν τρόικα καὶ τὶς ἀποικιοκρατικὲς δυνάμεις εἰσβολῆς στὴν πατρίδα μας, ἐμήδισαν μιμούμενοι τὸ παράδειγμα ἀρκετῶν Ἐφιαλτῶν τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, οἱ δὲ μὲ τὶς λαϊκὲς καὶ ἐθνικὲς δυνάμεις, πού, ἔστω καὶ πρωτόλεια, ἔστω καὶ μὲ ὅπλα μόνο τὴν ψυχή τους, θὰ ἀντισταθοῦν γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ στὶς Θερμοπύλες τῆς σύγχρονης Ἱστορίας μας.
Τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος δὲν δίστασε ποτὲ στὴν Ἱστορία του νὰ τοποθετηθεῖ ἄμεσα καὶ ἀποφασιστικὰ ἀπέναντι σὲ ψευτοδιλήμματα ποὺ κατὰ καιροὺς τοῦ ἐτίθεντο. Πάντα ἀπέναντι στὴν ποσότητα, ἀπέναντι στοὺς ἀριθμούς, ἀπέναντι στὴν ἡττοπάθεια, προέτασσε τὸν Ἀγῶνα καὶ τὴν Ἀντίσταση. Ποτὲ τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὴν ὑποχώρηση. Αὐτὸ θὰ κάνει καὶ τώρα. Ἄν κάποιοι πιέζουν καὶ θέλουν διέξοδο ἀπὸ τὴν κρίση (τους) μέσω «σοβαρῶν δημιουργικῶν προτάσεων, μακριὰ ἀπὸ βερμπαλισμοὺς καὶ δημαγωγίες», ἂς ψάξουν γι᾽αὐτὲς μέσα σ᾽αὐτοὺς ποὺ δημιούργησαν τὸ χάος. Οἱ Ἕλληνες πατριῶτες ἔχουν ἄλλη δουλειὰ νὰ κάνουν. Πρέπει νὰ ξαναπάρουν πίσω τὴν πατρίδα τους!...