«Ἄγαμοι θῦται»
Δηλαδή, τώρα, αν χρειαστεί να κινήσουμε τα άρματά μας ενάντια στους Τούρκους, θα το κάνουμε χάρη στα δανεικά που μας έδωσαν οι «σύμμαχοι και εταίροι μας», αγαπητέ Άδωνι;
Δηλαδή, τώρα θα έχουν την επιχειρησιακή δυνατότητα να φτάσουν μέχρι την Πόλη!
Γι᾽αυτό και επιμένεις να λες, ξανά και ξανά, ότι θα ξαναψήφιζες το «μνημόνιο» και την επαίσχυντη αποικιοκρατική σύμβαση δανεισμού που αυτό «διασφάλιζε».
Γι αυτό, υποθέτω, ότι δεν νοιώθετε την ανάγκη να βγείτε ευθαρσώς απέναντι στους Έλληνες πατριώτες, που υποτίθεται πως εκπροσωπεί το ΛΑΟΣ, και να πείτε: «Ναι, συγγνώμη, κάναμε ένα μεγάλο λάθος. Λάθος διπλό. Αφ’ ενός δώσαμε απλόχερα την εμπιστοσύνη μας στους άχρηστους και ανίκανους εκπροσώπους της μεταπολιτευτικής ακρίδας, με την ψήφο μας στο μνημόνιο, και αφ’ ετέρου δεν καταλάβαμε ότι ακριβώς αυτό το μνημόνιο είναι που θα μας εξαθλίωνε χωρίς καμμία προοπτική ανακάμψεως, αυτό ακριβώς είναι που νομοτελειακά θα οδηγούσε στην καταβύθιση στην ύφεση και στην χρεωκοπία».
Στην εξαθλίωση που έχει οδηγηθεί ο ελληνικός λαός (ΚΑΙ με την ψήφο σας!), αυτό που τώρα πια προσδοκά δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία ειλικρινή προσέγγιση της δυστυχίας του. Ακόμη και από σας! Η μεταμέλεια, αν είναι ειλικρινής και ομολογητική, σε συνδυασμό με την παροχή ενός ελπιδοφόρου εθνικού και κοινωνικού οράματος, θα μπορούσε να αλλάξει άρδην το πολιτικό μέλλον της πατρίδας μας.
Αντ’ αυτών, εξακολουθείτε και εμπαίζετε τους Έλληνες με πατριωτικές κορώνες και ατάκες, αλλά και με τα απίστευτα για πολιτικό αρχηγό «ευφυολογήματα», του τύπου «άγαμοι θύται»! Η καταβύθιση, επίσης, στη χυδαιότητα του πολιτικού σκηνικού μπορεί να μην αποτελεί κάτι ανοίκειο και ασύνηθες για προσωπικότητες όπως αυτή του κ. Καρατζαφέρη, αλλά τα χασκολογήματα και η χειροκροτητική επιβράβευσή της από νέους φερέλπιδες ή και παλαιότερους αξιοπρεπείς πολιτικούς, μόνο θλίψη προξενεί σε όσους πολίτες διασώζουν ακόμη κάποια ψήγματα, έστω, αυτοσεβασμού.
Έως ποίου σημείου, άραγε, θα κατρακυλήσει η αγωνιώδης προσπάθεια διαφυλάξεως μίας βουλευτικής έδρας και το πάση θυσία γάντζωμα από τα έξαλα του βυθιζόμενου πλοίου της μεταπολίτευσης; Από κάποια στιγμή και έπειτα, είναι αδύνατον να κολυμπήσεις μακρυά από ένα βυθιζόμενο σκάφος, όση προσπάθεια κι αν καταβάλεις, με αποτέλεσμα αυτό να σε παρασύρει μαζί του στην άβυσσο. Και, δυστυχώς για όσους εξακολουθούν να δείχνουν ότι εμπιστεύονται ακόμη τις επιλογές σας, όλα παραπέμπουν σε μία ανεξήγητη αυτοκτονική διάθεση που, όμως, θα αφήσει δίχως άμεση προοπτική ελπίδας τους Έλληνες, τουλάχιστον αυτούς που πονούν αυτόν τον τόπο, την ιστορία και την κληρονομιά τους. Αν και αυτό ακόμη σας είναι αδιάφορο, τότε κατανοώ απολύτως την εντρύφηση στην καλλιτεχνική και πολιτιστική δημιουργία μουσικών σχημάτων όπως οι «Άγαμοι θύται», αφού σας παρέχουν μία πολύ καλή κάλυψη για να εκφράζετε τα βαθύτερα εσώψυχά σας προς τον ελληνικό λαό! Το ίδιο κάνω εξάλλου κι εγώ στον τίτλο του παρόντος για να γίνω κατανοητός από όσους αρέσκονται σε τέτοιου είδους «αστεϊσμούς». Οι υπόλοιποι ας μου συγχωρέσουν το ατόπημα…
* Δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «Στόχος», στὴ στήλη μου «Λόγια σταράτα», τὴν Πέμπτη 22/09/2011.