Γιάννης Κουριαννίδης

18 Οκτωβρίου 1981. Ημέρα που έκλεινα τα 20 χρόνια μου και οι "κολλητοί" μου είχαν έρθει στο σπίτι μου για να μου ευχηθούν. Αργότερα έμαθα ότι πολλά χρόνια νωρίτερα, την ίδια ημερομηνία, είχε γεννηθεί και ο ... Μητσοτάκης! Ίσως αυτό εξηγεί κάποιες αναποδιές που συνέβησαν στη ζωή μου!
Πάντως εγώ δεν ήμουν εκεί! Βρισκόμουν σε ένα εκλογικό κέντρο στον ανατολικό τομέα της Θεσσαλονίκης, ως εκπρόσωπος του κόμματος των Προοδευτικών, για τη στήριξη της αποτυχημένης προσπάθειας του ομολογουμένως αδικηθέντος από τις πολιτικές εξελίξεις Σπύρου Μαρκεζίνη.
Γυρνώντας μετά τα μεσάνυχτα στο σπίτι, οι φίλοι μου ήταν ακόμη εκεί. Οι περισσότεροι ήταν συμπαθούντες της ανερχόμενης τότε πολιτικής δύναμης, του ΠΑΣΟΚ, και του λαοπλάνου ηγέτη του, του Ανδρέα Παπανδρέου. Τα πρώτα αποτελέσματα ήταν συντριπτικά για την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και όλα έδειχναν μία άνετη επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, όπως και τελικά έγινε.
Τα πρώτα κορναρίσματα άρχισαν να ακούγονται στη λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας. Οι πρώτες ομάδες των "νικητών" αψηφώντας τη σχετική απαγόρευση περί συναθροίσεων που τότε ήταν ακόμη σε ισχύ, κατευθύνοντας προς το κέντρο της πόλης.
Στο αντίθετο στρατόπεδο, όπως ήταν φυσικό, επικρατούσε κατάθλιψη, που επεκτεινόταν ως έκδηλη ανησυχία και πέραν του χώρου των ψηφοφόρων της Ν.Δ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι απόστρατος συνάδελφος του πατέρα μου, του τηλεφώνησε παρά το περασμένο της ώρας και του είπε "να πάρεις τα παιδιά σε ασφαλές μέρος και να είσαι έτοιμος για όλα, αφού οι κομμουνιστές είναι έτοιμοι για έναν ακόμη γύρο"!
Οι "κολλητοί" μου δεν κρατιόνταν με τίποτε. Αποφάσισαν να κατεβούν κι αυτοί στο κέντρο, παροτρύνοντάς με να πάω μαζί τους. Δεν ήθελα και πολύ, αφού ένοιωθα μία μεγάλη περιέργεια να δω και να βιώσω από κοντά την εκδήλωση της σωρευμένης ελπίδας σε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού για ένα καλύτερο αύριο.
Οι εικόνες ήταν μοναδικές. Χιλιάδες κόσμου είχαν ήδη συγκεντρωθεί από τον Λευκό Πύργο μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους! Όλοι με τις πράσινες σημαίες τους, με πολλές ελληνικές, και με φωτογραφίες του Ανδρέα! "Ήρθε η ώρα της αλλαγής", "Έξω οι βάσεις του θανάτου" και φυσικά το "Ο λαός δεν ξεχνά τί σημαίνει Δεξιά" δονούσαν την ατμόσφαιρα και προμήνυαν σαφέστατα έναν ρεβανσισμό, που τουλάχιστον εκείνες τις στιγμές κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει μέχρι ποίου σημείου θα έφτανε.
Τα χρόνια πέρασαν και οι ελπίδες κάποιων ρομαντικών ψηφοφόρων της "Αλλαγής" διαψεύστηκαν οικτρά. Και οι βάσεις του θανάτου έμειναν και στην ΕΟΚ παρέμεινε η χώρα (για να μπεί αργότερα και στην ΟΝΕ με τα στοιχεία - μαϊμού του αλήστου μνήμης επιγόνου του Ανδρέα, Κ. Σημίτη) και φυσικά από την πρώτη στιγμή τα "καρτάλια" του πασοκικού κράτους έπεσαν με τα μούτρα στην κρατική μαρμίτα και αποδείχθηκαν σύντομα πολύ αποτελεσματικότεροι και προσεκτικότεροι από τους προκατόχους τους στο άθλημα της ρεμούλας, της μίζας και της διασπάθισης του δημοσίου πλούτου. Σύντομα δημιούργησαν το δικό τους καρτέλ της διαπλοκής με "επιχειρηματίες" που πλούτισαν με τις πλάτες του Ελληνικού Δημοσίου μεταφέροντας τον πλούτο της πατρίδας στις ελβετικές τράπεζες και παράλληλα στηρίζοντας πολιτικά τους "εργοδότες" τους.
Όταν η κατάσταση έφτασε πια στο απροχώρητο, ο γιος του "χαρισματικού" Ανδρέα δεν δίστασε να υποκύψει στα ξένα συμφέροντα, σ' αυτούς που τόσα χρόνια δάνειζαν την πατρίδα μας, ανακυκλώνοντας τα κέρδη τους και παρακρατώντας φυσικά τη μερίδα του λέοντος. Κι επειδή ο μόχθος του ελληνικού λαού δεν έφτανε για να τους ξεπληρώσει, παρά τις μεθοδεύσεις με "μνημόνια" και "μεσοπρόθεσμα", δεν δίστασε να ξεπουλήσει την πατρίδα, τον δημόσιο πλούτο δηλαδή και την ίδια την εθνική μας κυριαρχία, αποδεχόμενος την εγκατάσταση κατοχικής κυβερνήσεως μέσα στην πατρίδα μας που φιλοδοξεί να υποκαταστήσει εφεξής τις "νόμιμες" κυβερνήσεις της χώρας.
Ήταν αρκετά, λοιπόν, 30 χρόνια παρουσίας στο πολιτικό σκηνικό της χώρας για να μεταλλαγεί πλήρως το ΠΑΣΟΚ από κόμμα που ευαγγελιζόταν την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη σε ό,τι πιο δωσιλογικό και προδοτικό έχει αναδείξει αυτός ο τόπος μετά τη γερμανική κατοχή του 1941-44.
Ήταν, όμως, πράγματι το ΠΑΣΟΚ κάποτε ένα πατριωτικό κόμμα; Πίστευαν άραγε πραγματικά στην ανάγκη προασπίσεως της εθνικής αξιοπρέπειας και διαφυλάξεως της κοινωνικής δικαιοσύνης τα παλιά στελέχη του; Αν ναί, τότε πώς εξηγείται το ότι ανέχθηκαν τις ρεμούλες και την προκλητική συμπεριφορά όχι απλώς κάποιων στελεχών των πασοκικών κυβερνήσεων, αλλά πρωτοκλασάτων υπουργών, όπως ο πολύς Τσοχατζόπουλος, ή ακόμη και αυτού του ιδίου του Α. Παπανδρέου, που τα ερωτικά του παιχνίδια έφταναν να διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική της χώρας;
Όποια κι αν είναι η απάντηση, γεγονός παραμένει ότι το μεταπολιτευτικό καθεστώς ολοκληρώνει την εθνοδιαλυτική πορεία του μέσα στα συντρίμμια της πατρίδας, έχοντας καταστρέψει την πρωτογενή παραγωγή, έχοντας εκχυδαϊσει το πολιτικώς σκέπτεσθαι και πράττειν, έχοντας παραδώσει την εθνική μας κυριαρχία στις ξένες οικονομικές διεθνείς δυνάμεις, στερώντας παράλληλα το όνειρο για ένα αξιοπρεπές μέλλον σε εκατομμύρια Ελλήνων. Το χειρότερο όλων, απαξίωσε και γκρέμισε την ελληνική κοσμοθέαση, αυτή που οδήγησε για αιώνες το ελληνικό έθνος στους δρόμους της αρετής, της ελευθερίας και της αντίστασης.
Οι υγιείς δυνάμεις του έθνους, και ιδιαιτέρως οι Έλληνες εθνικιστές, όσο παραγκωνισμένες κι αν παραμένουν από το πολιτικό καρτέλ, και με όποια λάθη τακτικής κι αν έχουν κάνει μέχρι σήμερα, πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι η οποιαδήποτε περαιτέρω συμπόρευση με τον προδοτικό πολιτικό εσμό δεν είναι απλώς αυτοκτονική αλλά πρωτίστως εθνοκτονική. Γι' αυτό και πρέπει να οδεύσουν στον δρόμο της ελπίδας, συμπορευόμενες επιτέλους με τις παραγωγικές δυνάμεις του έθνους και όχι με τα παρασιτικά υπολείμματα του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της χώρας. Μόνον έτσι είναι δυνατόν να διαμορφωθεί και πάλι μία ελπιδοφόρα προοπτική για ένα ελληνικό αύριο μιας περήφανης και πάλι πατρίδας, ενταγμένη στον φυσικό της εδαφικό και πολιτιστικό χώρο.